Down Under
Ha people,
Laat ik maar es een update geven, overhoe het hier in Sunshine Coast is. Ik zit hier alweer 3 volle weken, en ik heb het idee dat ik hier al maanden zit.Dus tjawaar zal ik beginnen...
Ik woon in een huis met 7 meiden, in totaal zijn er 24 studenten (vooral Americanen en canadezen..) enik woon ik het ' leukste girlshouse', hier meeten we altijd met zn allen en hier is internet en telefoon. Top, altijd mensen hier, maar tegelijk ook een super plek om lkkr te relaxen en niks te doen en om een duik in ons zwembad te nemen! Tja t is echt waar, naast dat ik 10 min lopen van het strand zit, om te surfen heb ik dus ook een zwembad. Het klinkt als een vakantie, en ik voel me ook super bevoorrecht dat ik op zo'n plek mag studeren.
Ik heb alweer 2 lesweken erop zitten, de eerste ging over Hearing God's voice en de tweede over Kingdom of Heaven. Onderwerpen waarvan je misschien kan denken dat ze vaag zijn en ongrijpbaar, maar afgelopen weken heb ik me weer extra gerealiseerd dat God zo de werkelijkheid en realiteit is. Hearing God's voice gaat niet over een donekere mannestem die zegt wat je wel en niet moet doen. Hij wil dat we Hem zoeken, en vragen wat we elke dag mogen doen. En als je daarvoor open staat dan zal Hij je leiden. Zo cool! En tijdens deze weken voel ik me zo blessed dat ik God als mijn Vader heb en dat ik hier meer van Hem mag leren.
Deze week veel over alle leed, armoede en noodgehad in de wereld, en hoe God daar tegenover staat. Een groot onderwerp, waar veel over te zeggen valt, maar de conclusie van het verhaal is dat God de wereld niet zo heeft gemaakt. En iedereen die dat inziet, kan het verschil maken in de wereld, door bewust te leven en te laten zien hoe Jezus hier op aarde leefde. Hij keek om naar de armen en zieken om Hem heen, Hij had de mensen lief.
Heftige onderwerpen, en veel om over na te denken, maar wel super gaaf! Wow, vanmorgen vroeg wezen surfen, maar er was geen enkele golf, zo vlak, dat ik languit op mn board kon liggen en genieten van de opkomende zon en een groep vissen die telkens boven water sprong. Echt gaaf entoen ik al dobberend terug dacht aan alles wat ik deze week heb gehoord dan wordt ik alleen nog maar gelukkiger!
Dat is een beetje wat ik hier doe, iedere dag les, studeren, avondeten maken, smallgroups, de straat op voor evangelisatie, surfenen in de weekenden vrij om te genieten van het mooie Australie. Oja, en begin December gaan we op outreach, ik ga met een groep van 4 meiden naar Darwin (Noord Ozzie, waar de Aboriginals leven) en naar Bali! We zijn al lkkr aan het voorbereiden, maar we hebben allemaal het idee om niet teveel voor te bereiden, en gewoon maar te gaan en te kijken waar welocals kunnen ondersteunen en helpen! Gaaf, ik ben altijd wel in voor dat soort avonturen. Gewoon ogen open en go for it! Gelukkig duurt dat nog even en heb ik eerst nog een hele tijd hier, om te groeien en te leren.
Lieve mensen, bedankt voor alle reacties, kaart :-) mailtjes, financiele steun en gebed! Sweet!
Ik heb mijn adres op mijn Profiel staan van deze blog en ook mijn rekeningnr voor als mensen me willen steunen ik heb nl nog niet alles rond om op Outreach te kunnen en mijn laatste lesgeld te betalen.
Liefs, Wilma
Sydney
Back in town
Oi!
Ik ben weer in Nederland! Veel van jullie heb ik alweer mogen zienen spreken, maar andere vragen zich nog steeds af hoe het met me gaat in Brasil. Mijn drie maanden Brasillie zit er op en ik heb echt een fantastiche tijd gehad. Van tevoren had ik mezelf de vraag gesteld wat ik zou gaan doen als ik weer in Nederland terug zou komen. Ga ik mijn passie voor mij vak uitoefenen en een baan zoeken als psychomotorische therapeut, of zijn er nog andere passies waar ik iets mee wil doen.
Naast het werk wat ik mocht doen ik Brasilie had ik ook veel tijd om hierover na te denken. Ik heb echt genotenvan het brasilliaanse leven en het voelde vanaf week 1 al helemaal relaxed! Mensen vroegen aan mij of ik geen last van de warmte had, of van de muggen, of spinnen, of kakkerlakken.... Maar nee, dat allesheeft mij er niet van weerhouden dat ik kon genieten van de cultuur, de mensen, de warmte en het werk wat ik deed.
Ik heb gezien hoe jonge mensen verwaarloosd op straat leven, hun geluk zoeken in lijm en crack. Elke dag overleven door geld te stelen of eten te bedelen. Ik heb gezien hoe hele families in kleine huisjes leven, zonder stomend water, vader in de gevangenis vanwege moord, jonge kinderen in de prostitutie of in de drugshandel....
Ik heb ook gezienhoe 4 jonge straatjongens in contact zijn gekomen met mensen en hen een thuis hebben gegeven. Een plek waar ze kunnen leren hoe het is om met elkaar om te gaan als familie, leren wat liefde en vertrouwen is. Een leven zoals God het heeft bedoelt. Deze 4 jongens wonen nu al meer dan 3 jaar op de boerderij waar ik ook even een glimp van hun leven mocht zien. En wow, stuk voor stuk hebben ze heftige dingen meegemaakt en nog steeds moeten ze dealen met een leven met veel ellende en problemen in hun families. Maar tegelijkzijn deze jongens eenlevende getuigenis van hoe God levens kan veranderen.Zij hebben drugs, sex en geweld ingeruild en de liefde van God ervoor terug gekregen. Nu zijn deze jongens een groot voorbeeld voor andere jongeren op staat en voor hun eigen families. Degene die ik al heb gesproken hebben gezien hoe enthousiast ik voor dit werk ben geworden.
Endaaromben ik nu ook plannen aan het maken om in september een Discipelship Training School ( WAVE DTS, van YWAM) te gaan doen. Dit is een training van 3 maanden theorie en 3 maanden praktijk. Hoe kan ik Gods liefde laten zien aan andere mensen. Dat heeft alles te maken met gewoonweg doen waar je passies en kwalitieten liggen en laten zien wat een feest het is om God als Vader te hebben!
Dat ga ik doen, ik ga mijn liefde voor surfen, wavescombineren met werken aan het koninkrijk van God en kijken waar ik andere mensen kan helpen. God is goed en ik zie dat mijn leven wordt geleid!
Dus over een paar maanden zal ik deze weblog weer gaan bijhouden, maar dan vanuit Australie!
Voor nu bedankt voor alle steun, berichtjes en meeleven! En kom gerust een keer een bakkie doen op de Hemerkenstaat in Zwolle, nu het weer kan!
Liefs Wilma
Bom dia!
Een goed bericht uit een ver land is als koel water voor een dorstige keel
Spreuken 25: 25
Bij deze wil ik een goed bericht meesturen van mijn kant. Van verschillende kanten vragen mensen hoe het met mij gaat, en nou ga ik er geen SIC (red: supervisie) verslag over schrijven, ik meld gewoon dat het goed met me gaat ;-)
Na 8 weken hier te zijn voel ik me al meer dan thuis hier. Het leuke van mijn week, is dat elke dag anders is en dat ik elke dag iets anders doe. Ik geniet heel erg van het werk op de boerderij, van de gezamenlijke stille tijd s'morgens tot het schoonmaken in de keuken. Ik heb het vertrouwen van de jongeren gewonnen en ze komen naar me toe met verhalen van vroeger en met vragen waar ze mee zitten. Ze kunnen gebrekkig Engels praten, maar dat maakt de uitdaging allemaal maar groter om ze goed te kunnen begrijpen en voor mij ook om meer Portugees te leren. Het is een lastige taal, maar ik kan al aardig wat begrijpen.
Verder is er om de andere dag voetbal op de boerderij en als ik er ben, dan ben ik zeker van de partij. Jaja, Wilma aan het voetballen tussen de jongens van Pou Pompe. En dat betekent echt het hele veld over rennen want het lijkt erop of ze nog nooit van positiespel en ‘je eigen mannetje verdedigen' hebben gehoord.
Naast het werk op de boerderij, de straat en de gevangenis, zijn er nog veel andere dingen waar ik van kan genieten. Elke week heb ik een vrije dag en dan probeer ik als het ff kan naar het stand te gaan, hier een half uurtje vandaan om te surfen. Echt genieten, ik huur dan en bord wachten tot het 16.00 uur is, want dan komen alle locals van het werk het water is en golfjes pakken maar. Wel weer wennen, maar ik heb al een paar mooie golven gehad!
Vorige week met DTS studenten naar Fortaleza city geweest om daar onbeperkt pizza te eten en sea fiew by night te zien. Echt mooi! Op dit soort momenten zie ik ook de mooie kanten van Fortaleza, zoveel ellende en tegelijk welvaart in een stad, ongelofelijk!
Tja, en dan worden we onderweg naar de straatkinderen ineens aangehouden door de politie omdat ze twee blanke mensen in een te chique auto met een zwarte chauffeur zien zitten. We worden verdacht van sekstoeristen! Die zijn hier heel veel, dus opzich goed dat ze hun werk doen, maar toch een vreemde gewaarwording als je hiervan verdacht wordt, met dat ik weken zonder paspoort rondgelopen heb en net een dag voordat we aangehouden werden heb ik een kopie in mn tas gedaan dus dat was net op de valreep. De meeste politiemannen maken misbruik van hun positie, komen ze met revolver in de handen die auto uitstappen... Een van de jongens van de boerderij zat ook in de auto en hij schrok behoorlijk van de politie. Toen hij nog op straat woonde is hij regelmatig in kontact geweest met de politie, en ze hebben hem ook een keer goed geslagen (lees: mishandeld). De politie is zeker geen vrienden met de straatkinderen, wat goed te begrijpen is omdat ze voor problemen zorgen, beroven en stelen, maar ze tonen wel heel weinig respect voor de kinderen.
Ik kan verhalen blijven vertellen over de straat, maar het is niet te beschrijven als je het niet met eigen ogen ziet. Maar feit is dat er genoeg werk te doen is, ik kom steeds meer straatkinderen/jongeren tegen die van de straat af willen maar geen mogelijkheid hebben. Dus mochten er nog geïnteresseerden zijn om hier te komen werken, er zijn heel veel mensen nodig hier!
Ik vind het bijvoorbeeld verschrikkelijk om te weten dat we de straatmeiden niet op kunnen nemen in een huis omdat er simpelweg geen medewerkers zijn, er is al een compleet huis dat op ze wacht...
Willen jullie bidden voor nieuwe medewerkers?
En andersom geldt het natuurlijk ook, bedankt voor alle goede berichten uit het verre (Neder) land!
Liefs Wilma
Salvador
Oi!
Weer ff een kort berichtje van mij om te laten weten dat ik naast alle ellende van de straat ook heel erg aan het genieten ben van de mooie brasilliaanse cultuur! De jongens op de boerderij zijn als jonge broertjes voor me die af en toe een beetje stoer willen doen maar een heel klein hartje hebben. Leuk om een band met ze op te bouwen en te zien hoe ze dealen met hun verleden op de straat en hun leven nu. De medewerkers zijn allemaal hartelijk en gastvrij en ik voel me al helemaal deel van het brasilliaanse leven hier.
Daarnaast heb ik mijn huisgenoot tevens vriendinnetje vrijdag van het vliegveld gehaald, en kan ik alle verhalen en ervaringen met haar delen. Echt super om haar hier te hebben, en we zijn begonnen met een weekendje vrij waarbij we op een fantastisch strand zijn beland en jaja, ik mocht wel even een surfplankje lenen van een gast daar! Woehoe, heb mijn eeste brasilliaanse golf gepakt en het zal zeker niet de laatste zijn... Veel om van te genieten, en ook de tropische fruit en kokossap ontbrak er niet aan.
Woensdag vertrekken we voor een week naar Salvador, ff 24 uur in de bus... Om daar het carnaval mee te gaan maken. Juud en ik zijn gister even geconfronteerd door de Lonley Planet met de harde feiten van geweld in Salvador, en er zit een grote schaduwkant aan het carnaval feest hier. We gaan daarheen, om ook daar voor de mensen op straat te bidden enGod te vragen voor beschermingvoor alle mensen op straat. Ik heb benieuwd wat ik daar allemaal ga zien, en ik wacht het maar af. Maar dan weten jullie dat ik vanaf woendag een week weg ben.Na Salvador hoop ik weer wat foto´s en een blog te erop te zetten!
Groeten vanuit een zonnig, met af en toe een verkoelend buitje,doch fantasische land!
Liefs Wilma
Harde werkelijkheid
Ha allemaal,
Alweer een berichtje van mij ;-) Wen er maar niet aan want dit is vrijuniek, maar dit wilde ikjullie tochlatenlezen:
Vrijdag 30 januari, ben ik de straat op geweest naar 2 plekken waar veel straatkinderen rondhangen, en dat heeft veel indruk op me gemaakt...
Eerst zijn we naar een groot plein gegaan midden in een arme wijk, daar aangekomen weten de kinderen dat we komen dus veel zitten al te wachten of komen aanlopen als ze ons zien. De geur van lijm hangt in de lucht en ik zie kinderen met wazige ogen rondlopen, dan wel liggen op verschillende plekken. Nadat ik een paar handen heb geschud, komt er een jongen aanwaggelen die geen normaal woord kan uitbrengen, en voor mijn ogen gooit hij zijn maagdinhoud eruit. Kortom, een schrijnende situatie. En dan heb je ook nog de jonge meisjes die rondlopen, èèn zwanger, de ander zittend naast een oudere man waarvan ik te horen krijg dat ze denken dat hij haar betaald voor seks, ze is hooguit 14 jaar...
Een van onze jongens heeft een EHBO tas bij zich waar hij mee rondloopt en kijkt of hij wondjes kan verzorgen of gewoon nagels bij kan knippen. Een medewerken maakt een praatje met een jongen die al lang op straat leeft. En ik, lichtelijk uit het veld geslagen door de situatie ben blij dat ik de knutseltas in handen krijg gedrukt om kleurplaten uit te delen aan de kinderen en ik ga maar mijn vertouwde Donald Duck tekenen terwijl ik zo hier en daar een aai over zo'n treurig koppie geef, meer kan ik niet doen.
Nou moet je weten dat ik op een boerderij woon waar 4 ex-straatjongens wonen. Zij hebben gekozen om van de straat af te gaan en een nieuw leven te starten, dat lijkt aantrekkelijk, maar dat is een gigantische stap, ten eerste zijn ze al hun vrijheden van de straat kwijt en ze komen niet meer aan geld, en mogen geen drug meer gebruiken. Ze hebben gekozen voor discipline, een eerlijk leven en structuur. Veel jongens van de straat kunnen dat gewoon niet aan. Hier op de boerderij hebben afgelopen 4 jaar 26 jongens gezeten waarvan 5 jongens het hebben gered; 2 zijn er nu overleden, 7 zitten in de gevangenis en de rest is weggelopen en hebben weer gekozen voor het leven op straat. Dan besef je pas wat een kind moet meemaken.
Tranen schoten in mijn ogen toen ik zag dat een van onze jongers van de boerderij een jongen van de straat omarmt en met hem praat. Ik zal nooit begrijpen hoe het is om op straat te leven maar deze jongen weet dat als geen ander en kan zoveel betekenen voor de kinderen van de straat.
S'middags zijn we naar de strandboulevard gegaan, een van de rijke delen van Fortaleza, waar je alleen toeristen ziet en straatkinderen, daar aangekomen zien we verschillende politiemannen, wat waarschijnlijk de oorzaak is dat we geen straatkinderen zien. Straat kinderen zijn bang voor de politie omdat deze vaak wreed en meedogenloos zijn naar de kinderen.
Wel komen we in gesprek met een 19 jarig meisje die een week geleden op straat gezet is door haar vader en sindsdien woont ze mij een vriendin. Ze verteld dat ze 3 maanden zwanger is van een bekende straatjongen en dat ze het weg wil laten halen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is verteld ze dat ze al 10 keer zwanger is geweest vanaf haar 10de jaar. Dan ben je 19 jaar, wat een leven!
De jongen die haar heeft zwanger gemaakt heeft een jaar op de boerderij gewoond maar is weggelopen en heeft heel bewust voor het leven op de straat gekozen. Hij heeft gister een toerist overvallen en beroofd. Hij maakt even snel vrienden als vijanden en alle andere straat kinderen zijn bang voor hem. Als je vijanden hebt, betekend dat al snel je kans maakt om vermoord te worden.
Dat zijn de dingen die ik heb gezien vandaag, een bak vol triestheid. Ik kan er niks anders van maken.
We hebben samen gebeden voor al deze straatkinderen, en ik heb God huilend gevraagd waar dit allemaal goed voor is. Toen besefte ik dat God ook huilt bij het zien van alle verdriet en ellende in deze wereld en dat het zeker niet is zoals hij het heeft gemaakt. Het enige wat ik kan doen is die druppel te zijn op een gloeiende plaat. En dat is wat de insteek van alle medewerkers van YWAM is, Gods liefde laten zien en doorgeven aan de straatkinderen.
Hoop dat jullie extra genieten van alle welvaart juist als je weet dat het niet de normaalste zaak van de wereld is!
Veel liefs Wilma
Ps. Mijn adres en rekeningnr waar mensen naar hebben gevraagd staat in mijn profiel.
Welcome to Brasil
Bom dia,
Voor de mensen die zich afvroegen of ik nog aan ben gekomen! Yes, mission 1: compleded succesful...
Maandagnacht:
2.46 geeft mij laptop nu aan. Dat betekend dat ik 23 uur gelegen wakker werd in Nederland! Ik ben aangekomen in het warme Fortaleza. Ik zit op mn bed nadat ik heel warm welkom ben geheten door de teamlijders, Peter en Selma en ik een kouwe douche heb genomen. Heerlijk voelt het, en ineens ben ik er dan! Het avontuur is begonnen, en ik laat me verassen wat er deze week allemaal gaat gebeuren! Bij het vliegveld stond Sander mij op te wachten, hij was op zoek naar een Nederlands meisje met een gitaar en veel bagage. Dat was wat ik had doorgegeven. Dus bang dat het allemaal niet in zijn auto zou passen had bij zijn boxen er maar uit gehaald, hij stond dan ook gek te kijken dat ik maar 4 stuks bagage bij me had...
Sander zou me ook direct maar even de beste snacks van Brasil laten proeven, dus mijn eerste stop was bij een heuse snackbar, waar ik werd volgestopt met gefrituurde aardappel/vlees snacks en cola. Be welkom! ( En ja, mijn darmen doen het nog steeds goed na deze beproeving;)
Vreemd idee dat ik Nederland nog maar net achter me heb gelaten en nu al vol in het leven hier ben geland. Michiel Epema is een Nederlandse jongen hier die me alles uitlegd over de verschillende projecten en doet lekker veel vertaal werk voor me. Ben nu hard portugees aan het leren want de mensen kunnen echt geen engels hier!
Ik ben al heerlijk aan het genieten, twee relaxe dagen gehad, waarin ik veel zie van het leven hier, geniet en meeloop met verschillende projecten.
Vanmorgen ben ik naar een van de 7 jeugsgevangenissen geweest. Wow, indrukwekkend dat daar jongens zitten vanaf 12 jaar met allemaal een kille, uitzichtloze blik in hun ogen. Ze hebben geen toemomst perspectief en als je na een paar weken weer vrij zijn is de vraag; voor hoelang.
Morgen ga ik voor het eerst de straat op om straatkinderen op te zoeken. Ben erg benieuwd hoe dat zal zijn! Het cotract in nu al zichtbaar, gister was ik in een van de luxere wijken van Fortaleza in een uge shopping centre, en vandaag diepe ellende gezien.
Ik zie veel, beleef veel en voel me super dankbaar dat ik hier mag zijn, bij mensen die zich helemaal geven voor de armste mensen van Brasil en dat vol liefde doen, echt fantastisch!
Lieve mensen vanuit hier wil ik iedereen nogmaals bedanken voor alle lieve foto's, steun, hulp en meeleven!
Ik had beloofd mijn adres en telefoonnummer door te geven, maar die ben ik nu natuurlijk weer vergeten, die komt dus nog!!!
En sorry, ik heb ook nog geen foto´s....
Liefs Wilma
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Wilma